Z Tivatu do Perastu samochodem

Droga zatoki, wzięta powoli

Tivat do Perastu to ledwie trzydzieści kilometrów i w cichy poranek przejazd mieści się w pół godziny. Nikt nie wybiera jazdy wokół Zatoki Kotorskiej dla prędkości. To odcinek, gdzie góry opadają prosto do wody, a droga trzyma się linii brzegu przez większość trasy, dlatego rozsądny plan traktuje ją jako główne wydarzenie dnia, a nie dojazd przed nim. Kształtują ją dwie decyzje: po której stronie grzbietu Vrmac jechać i kiedy mijać Kotor.

Dwie drogi wokół grzbietu

Wersja szybka bierze tunel do Kotoru, a potem biegnie północno-zachodnim brzegiem przez Dobrotę, Orahovac i Drazin Vrt, aż Perast pojawi się po drugiej stronie wody. Wersja wolna zupełnie omija tunel i okrąża półwysep Vrmac na poziomie morza przez Lepetane, Stoliv i Prcanj, kamienne wioski nanizane wzdłuż nabrzeża, dołączając do tej samej drogi brzegowej przy Kotorze.

Tak czy inaczej Kotor jest wąskim gardłem. Autokary i ruch z wycieczkowców potrafią latem spowolnić jego dojazdy do tempa pełzania między mniej więcej dziesiątą a trzynastą, więc przejedź tę drogę wcześnie albo późno, a będzie należeć do Ciebie. Wybranie pory na ten odcinek i parkowanie pod murami przy postoju opisuje krótki przejazd do Kotoru.

Warte zjechania na chwilę

Nieproporcjonalnie wielki kościół w Prcanju stoi na tarasach za drogą i zasługuje na dziesięć minut. Dobrota to długa promenada domów kapitanów z małymi kawiarniami nad wodą. Orahovac to garść nadbrzeżnych konob i spokojna alternatywa na obiad, gdy Kotor wydaje się oblężony. Nic z tego nie wymaga planowania; droga po prostu mija ich drzwi.

Pora dnia

Perast nagradza krawędzie dnia. Przed dziesiątą światło leży na wyspach, a nabrzeże wciąż zachowuje się jak wioska; od późnego poranka grupy przyjeżdżają autokarami i łodziami i front się zapełnia; późnym popołudniem znów pustoszeje, a restauracje wchodzą na swoje. Jeśli wizyta kręci się wokół kościoła na wyspie, jedź wcześnie i weź jedną z pierwszych przepraw, a potem miej miasteczko dla siebie, podczas gdy dzienny ruch wciąż stoi w kolejce pod Kotorem.

Przyjazd do Perastu

Sam Perast jest ściśle pieszy, miasteczko barokowego kamienia zbudowane na wąskich tarasach przy górze. Auta zatrzymują się na oznakowanym płatnym parkingu przy drodze dojazdowej, a dalej idzie się nabrzeżem. Nie przejeżdżaj za parking w poszukiwaniu czegoś bliżej: droga kończy się szlabanem, a cofanie z barokowego zaułka nie jest niczyją atrakcją urlopu.

Matka Boża na Skale

Kościół z jasną kopułą na sztucznej wysepce to powód przyjazdu połowy odwiedzających. Łodzie odpływają z nabrzeża Perastu przez cały dzień w sezonie, przeprawa trwa około dziesięciu minut i jest płatna, a pół godziny na wyspie wystarcza: malowany strop Tripo Kokolji, wotywne srebro zostawione przez żeglarzy, widok z powrotem na miasteczko. Druga wysepka, św. Jerzego, to monastyr zamknięty dla odwiedzających.

Gdzie zjeść

Krótki rząd restauracji patrzy na wodę, większość grilluje rybę i trzyma zwięzłe tradycyjne menu. W lipcu i sierpniu warto zrobić rezerwację; poza szczytem wystarczy wejść z ulicy. Cicha alternatywa to zawrócić w drodze powrotnej do Orahovca i zjeść na nabrzeżu, gdzie autokary się nie zatrzymują.

Powrót po zmroku

Kolacja nad wodą oznacza powrót do domu po ciemku, a to już inna droga. Trasa wokół zatoki jest miejscami nieoświetlona, gdy zgaśnie światło, a odcinki przez wioski, które w południe wydawały się wąskie, wydają się jeszcze węższe z kamiennym murem po jednej stronie. Światła mijania są w Czarnogórze wymagane poza terenem zabudowanym przez całą dobę, więc Twoje i tak powinny już być włączone. Nie ma w tym nic trudnego; droga po prostu prosi, by jechać wolniej niż tą samą drogą za dnia. Wracaj tak, jak przyjechałeś. Pętla dalej za Risanem to plan na dzień i po ciemku nie oddaje nic, co dałoby się zobaczyć, więc zawróć brzegiem do Kotoru i stamtąd wjedź w tunel. Kotor to jedyna część powrotu, która robi się łatwiejsza: tłok od wycieczkowców to poranny schemat, a wieczorem dojazdy, które o jedenastej się zapychają, są wolne.

Jak dotrzeć bez auta

Droga zatoki ma połączenia autobusowe między miastami, ale Perast to krótki przystanek w cudzym rozkładzie, a na tej wycieczce jazda jest sensem dnia. To jedyny wypad, na którym auto nie jest tylko praktyczną odpowiedzią, lecz powodem przyjazdu. Jak środki transportu porównują się w skali całego pobytu, waży odbiór auta przy terminalu.

Które auto na drogę zatoki

Znowu małe. Droga jest dobra, ale wąska w wioskach, zatoczki postojowe krótkie, a parking w Peraście nagradza auto, które mieści się w pierwszym wolnym miejscu, a nie w idealnym. Większość puli to automaty, 314 z około 380 aut, brak limitu kilometrów obowiązuje w 376, a model, który rezerwujesz, to ten, który przyjeżdża. Wystarczą klasy ekonomiczne we flocie , bo ta trasa o nic więcej nie prosi.

Ochrona działa tak samo na wycieczce jednodniowej jak na długiej trasie: cztery poziomy wybierane przy rezerwacji, ubezpieczenie OC na każdym z nich, a szkody szyb i kół objęte tylko na dwóch poziomach Full, nad czym warto się chwilę zastanowić na tak wąskiej drodze. Bezpłatna anulacja jest oferowana na 176 autach w puli, z pełnym zwrotem zaliczki ponad 24 godziny przed odbiorem, więc zależnego od pogody dnia nad zatoką nie trzeba obstawiać w ciemno przy rezerwacji.

Pytania o przyjazd do Perastu